با نگاهی به روند افزایش جمعیت سالمندان در جهان در مي يابيم كه در حالي كه در سال 1950 در کل جهان تنها 200 میلیون سالمند زندگی می کردند، امروزه بیش از 600 میلیون نفر از جمعیت جهان را افراد بالای شصت سال تشکیل می دهند و بر اساس پیش بینی ها این رقم تا سال 2020 به یک میلیارد نفر و تا سال 2050 به بالای 970/1میلیارد نفر خواهد رسید و در این سال برای اولین بار در طول تاریخ بشر تعداد افراد بالای 60 سال با تعداد کودکان برابری خواهد داشت و در حالی که به طور متوسط سالیانه 1.7 درصد به جمعیت جهان اضافه می شود ، افزایش جمعیت افراد 65 سال و بالاتر به میزان 2.5 درصد مي باشد.
در كشور ما نيز در حالي كه در سال 1335 ایرانیان بالای 60 سال تنها 2/3 درصد جمعیت را تشكيل مي داد، این تعداد در آخرین سرشماری صورت گرفته در سال 1385 به بیش از 7.29 درصد جمعیت کشوربالغ شده و پیش بینی می شود که تا سال 1400 نزدیک به 10.5درصد از جمعیت کشور را این گروه سنی تشکیل خواهند داد.
بر اساس نتایج سرشماری ها، سن میانه جمعیت ایران در سال 1345 معادل 16.8سال بوده و این رقم در سال 1385 به 24.1 سال افزایش یافته است و پیش بینی می شود که تا سال 1400سن میانه جمعیت ایران به 32.2 سال خواهد رسید، یعنی در طی 40 سال اخیر، جمعیت ایران7.3 سال پیرتر شده و تا سال 1400جمعیت ایران15.4 سال پیرتر خواهد شد.
بر اساس پیش بینی ها رشد جمعیت ایران در سال 1404 برابر 43 درصد است در حالیکه رشد جمعیت سالمندان در این سال 130 درصد خواهد بود.
از همين روي است که چالش اصلی و اساسی بهداشت عمومی در قرن بیستم يعني "افزایش امید به زندگی " به" زندگی با کیفیت بهتر" در قرن بیست و یکم تبديل شده است ، چنانکه سازمان جهانی بهداشت درسال 1995 برنامه ای را در زمینه سالمندی و سلامت به مورد اجرا گذاشت و در آن بر" سالم پیر شدن " تاکید نمود، چرا كه اگر سالمندي به جاي همراه بودن با سلامتي، با انواع ناتواني ها و محدوديت ها همراه باشد، هيچ ارزشي ندارد، پس دوران سالمندی بايد تجربه مثبتی در زندگانی بوده و زندگی طولانی تر همراه با سلامت ، مشارکت و امنیت مد نظر باشد .
سازمان جهانی بهداشت رویکرد رسیدن به این فرایند را "سالمندی فعال" و يا "سالمندي سالم" تفسيرکرده است و اهداف آن عبارتند از : ارتقاء کیفیت زندگی همراه با افزایش سن.
در حقيقت سالمندي پديده اي طبيعي در دوران حيات آدمي است كه اگرچه نمي توان از وقوع آن پيشگيري كرد، ولي مي توان با اقداماتي آن را به تاخير انداخت و يا از پيامدهاي وخيم آن جلوگيري نمود.
براي دستيابي و داشتن سلامت و شادابي در دوران سالمندي و نيز نيل به آرمان سالمندي سالم، پويا و كارآمد، عوامل متعددي دخالت دارند كه در مطلب پيش روي، به مهمترين اين عوامل اشاره مي شود:
1. احساس هدفمندی در زندگانی
2. برخورداري از حمایت های اجتماعی موثر و کارآمد
3. عادات درست بهداشتی در طول زندگی
4. محیط زندگی سالم
5. استقلال و مشارکت در امور فردي ، خانوادگي و اجتماعي
6. ويژگي هاي رفتاري فردي
7. برخورداری از دیدگاهی مثبت و سازنده نسبت به زندگی
احساس هدفمندی در زندگانی:
به يقين، هدفمندي در زندگاني یکی از ابزارهاي اصلی و اساسي براي برخورداري از يك سالمندي فعال و بانشاط و توام با سلامتي مي باشد.
بررسی ها نشان داده، سالمندانی که در طول زندگی، براي خود معنا و مفهومي روشن و واضح از زندگاني داشته و بر اساس هدفی مشخص كار و تلاش كرده و بر همين مبنا برنامه ريزي و زندگي كرده اند، کمتر از ديگران در دوران پاياني عمر، به فکر پایان دادن به زندگی و خودکشی افتاده اند.
برخورداري از حمایت های اجتماعی موثر و کارآمد:
حمایت های اجتماعی به ويژه ارتباطات حمایت آمیز خانواده و فرزندان و نيز دوستان نزدیک، یکي از شاخصه هاي مهم داشتن سالمندی سالم و لذت بخش است، چه آنكه آدمي در اين دوران بيش از هر زمان ديگر نيازمند برقراري ارتباطات دوستانه و صميمانه با اقوام و دوستان است، زيرا بيشتر مردم در اين دوران به سبب بازنشستگي از فعاليت هاي اجتماعي و نيز انزواي ناخواسته از اجتماع و همچنين فقدان همسر و شريك زندگي خويش، در معرض بيماري هاي روحي و رواني و به ويژه افسردگي مي باشند و تماس هرچه بيشتر و هرچه نزديكتر فرزندان و دوستان و بستگان به نحو چشمگيري مي تواند از اين عواقب جلوگيري كند.
براساس مطالعات صورت گرفته، در مردان، داشتن روابط زناشويي گرم و محبت آمیز، با سلمندی سالم همبستگی بالایی دارد.
بر همين اساس، در زنان داشتن فرزند، یک عامل محافظتی قوی در برابر خودکشی است.
عادات درست بهداشتی در طول زندگی:
بررسی ها نشان داده اند که برخورداري از سلامت جسمانی خوب و نيز فعالیت هاي بدنی منظم و مستمر، با رضایت از زندگی، داشتن سالمندی سالم و برخورداري از کارکردهای شناختی مطلوب در سالمندان همبستگی بالايي دارد.
ورزش هايي از قبيل پياده روي ، راه رفتن آرام، دوچرخه سواري، شنا و تمرينات نرمشي و كششي ساده، رفتن به پارک ها و فضاهاي سبز، عدم مصرف الکل، دخانيات و مواد روانگردان و نيز داشتن تغذيه مناسب در اين خصوص نقش بسيار مهمي ايفا مي نمايد.
محیط زندگی سالم:
محیط زندگی سالم و ایمن و عاری از انواع آلودگی ها، نقش اثبات شده ای در پیشگیری از انواع معلولیت ها، بیماری ها و حوادث دارد و از همین روی به نحو موثری از بروز پیری زودرس و ناتوانی ها در این دوران پیشگیری می نماید.
استقلال و مشارکت در امور فردي، خانوادگي و اجتماعی:
احساس استقلال و كارآمدي و برداشت موثر بودن از خود، يكي از مهم ترين شاخصه هاي برخورداري از سلامت جسماني و رواني در هر يك از افراد جامعه و به ويژه سالمندان است.
اگر سالمندان احساس کنند که کنترل زندگی خود را در دست داشته و فرزندان و ديگر اعضاي خانواده ضمن حرف شنوي از آنان، براي شان ارزش، اعتبار و احترام قائل بوده و از همان جايگاه سابق در محيط خانواده برخوردارند و در انجام امور مهم زندگی و تصميم گيري ها نقش موثر و تعيين كننده اي دارند و قادرند آنگونه زندگي كنند كه خود مي خواهند کمتر به مشکلات سلامتی و رفتاری مبتلا می شوند، به ويژه اگر از حمایت هاي اجتماعی مورد نياز نيز برخوردار باشند.
بديهي است كه اگر سالمندان علاوه بر فعال بودن در تصميم گيري هاي فردي و خانوادگي، در امور مدني و اجتماعي نيز مشاركت داشته باشند، از سلامت رواني و جسماني بيشتري بهره مند خواهند شد، چه آنكه حضور در اجتماع و نهادهاي مدني و به ويژه حضور در جمع همسالان، نقش به سزايي در سلامت روحي و رواني سالمندان دارد.
برخي از مصاديق مشارکت هاي اجتماعي سالمندان شامل: برقراري روابط سازنده با دیگران، همکاری و حضور در نهادهای مدني و مذهبی ، عضويت در انجمن ها و كانون هاي سالمندي، انجام کارهای داوطلبانه و پیشاهنگی و مشارکت در فعالیت های اجتماعی و محله ای مي باشد .
ويژگيهاي رفتاري فردي:
ويژگيهاي رفتاري فردي از قبيل: خوش بینی ، خود باوري ، حس شوخ طبعی ، حس هدفمندي در زندگانی و انعطاف پذیری، مانع از ايجاد مشکلات روحي و رواني و در راس آنها افسردگی مي شود.
سالمندانی که خواهان کسب تجربه های تازه بوده و در این زمینه تلاش می کنند یا در فعالیت های چالش برانگیز در گیر می شوند ، ارتباط های عصبی و نورونی مغزشان را بهتر و بیشتر حفظ کرده و در نتیجه بهتر می توانند از کارکردهاي شناختی خود محافظت کنند.
برخورداری از دیدگاهی مثبت و سازنده نسبت به زندگی:
مطالعات مختلف نشان می دهد که داشتن دیدگاه مثبت و سازنده نسبت به زندگی، در کاهش اضطراب، افسردگی و سایر اختلالات روانی نقش داشته و در درازمدت، موجب سلامت روانی بیشتر در دوران سالمندی می شود.