آسایشگاه های سالمندان که از آنها به عنوان مراکز نگهداری از سالمندان یاد می شود ، اماکنی هستند که بنا بر ضرورت در شهرهای مختلف بنا شده و متاسفانه همپا و به موازات توسعه شهرنشینی و تغییر خانواده ها از نوع گسترده به هسته ای و نیز دوری عاطفی و جدایی بین نسل ها ، در حال گسترش می باشد.

آسایشگاه های سالمندی چنان که از نامشان پیداست ، اماکنی هستند که سالمندان مقیم در آنها احساس آرامش و نشاط کرده و از آسایش روحی و جسمی برخوردارند و لاجرم چنین مراکزی بایستی از استانداردهایی برخوردار باشند که بالاترین میزان آسایش و رفاه را برای ساکنان فراهم آورند و بدون تردید از جمله مهمترین عوامل تامین کننده آسایش ، برخورداری از محیطی سالم ، امن و به دور از هرگونه عوامل بر هم زننده سلامت می باشد .

بدیهی است که از جمله مهمترین عوامل مخدوش کننده سلامت در این گونه اماکن ، گسترش بیماری های عفونی و انگلی در این اماکن است ، زیرا که سالمندان به دلیل افت شاخص های ايمني و سلامت و پایین بودن آستانه مقاومت بدن در برابر عوامل  بیماری زا ، نسبت به بقیه سنین ، از امکان بیشتری برای ابتلا به این بیماری ها  برخوردارند و باز به دلیل همین ویژگی ، از احتمال بیشتری برای ابتلا به عواقب خطرناک و تهدید کننده حیات برخوردار می باشند.

سوای از شاخصه های فردی و همگاني خاص این سنین ، تجمع تعداد زیادی سالمند در کنار هم به خودی خود می تواند به عنوان یکی از عوامل خطر برای شیوع و گسترش سریع بیماری های عفونی در اين مراكز قلمداد شود.

از سوی دیگر با نگاهی به مراکز ویژه سالمندان در کشور ، به این نتیجه تاسف بار می رسیم که اکثریت قریب به اتفاق این مراکز ( به جز مواردی بسیار نادر و انگشت شمار ) ، از استانداردهاي روز دنيا فاصله بسياري داشته، محيط هايي متروک و نمور  و با پایین ترین سطح بهداشت را دارا مي باشند.

لازم به توضیح نیست که در چنین شرایطی ، ریسک ابتلا به انواع بیماریهای مسری به مراتب بالاتر رفته و احتمال گسترش و همه گیری این بیماری ها به نحو چشمگیری افزایش می یابد.

آیا می دانید که اگر بیماری های عفونی ، مسری و انگلی در خانه های سالمندان بروز و شیوع پیدا کند، چه فاجعه ای به بار خواهد آمد ؟

آيا براستی اگر این حادثه ناگوار بر اثر غفلت و کوتاهی هر یک از ما، در هر يك از مراحل پذیرش و یا نگهداری پیش آید، خود را خواهیم بخشید ؟

و آیا در این صورت راهی برای جبران مافات باقی می ماند ؟

پس با این شرایط، دست کم برای پیشگیری از شیوع و همه گیری بیماری های مسری و خطرناک چه باید کرد ؟ و چه اقداماتی را بایستی به مرحله اجرا گذاشت تا از وقوع این فاجعه جلوگیری به عمل آید ؟

آیا راهی ساده تر و آسان تر از غربالگری و شناسایی مبتلایان به بیماری های مسری و خطرناک و جداسازی ، درمان و یا عدم پذیرش آنان در مراکزی با  امکاناتی این چنین محدود وجود دارد ؟

بدون شک ابتدایی ترین ، آسان ترین و کم هزینه ترین راه پیشگیری از این واقعه ، غربالگری و انجام آزمایش های پیش از پذیرش ، برای متقاضیان پذیرش در این گونه مراکز است .

غربالگری ابتدایی و پیش از پذیرش متقاضیان ، در مواردی از قبیل سل ، انواع هپاتیت بویژه هپاتیت B  و C ، ایدز و نیز عفونت های انگلی و ادراری می تواند نقش تعیین کننده و به سزایی در پیشگیری از بروز و شیوع این بیماری ها در مراکز نگهداری از سالمندان داشته باشد.